In Spite of Everything
Solotentoonstelling Marissa Splinter
Marissa Splinter (1992) presenteert haar eerste solotentoonstelling: In Spite of Everything — Part One. De tentoonstelling toont werk dat voortkwam uit een reis van twee maanden door de Verenigde Staten en Mexico in 2024. Met een camera in de hand en de bereidheid om te luisteren ontmoette zij onverwacht bijzondere vrouwen. Thuis zag ze wat hen verbond en zo ontstond dit project.
De vrouwen in dit project hebben veel meegemaakt, ieder op hun eigen manier. Wat hen verbindt is een diepe veerkracht en het vermogen om, ondanks alles, iets moois van het leven te maken. Rosalía, Doratriz, Karen en Melissa hebben meer met elkaar gemeen dan ze ooit zelf zouden denken.
“Met een van deze vrouwen, Rosalía, is nog steeds contact. Ik krijg regelmatig een gifje toegestuurd, met de boodschap “Have a beautiful day”. Dat hoort voor mij ook bij dit project. Het zegt voor mij veel over de impact die we als mensen op elkaar hebben.”
De tentoonstelling combineert fotografie, film, geschreven tekst en persoonlijk archiefmateriaal. Er verschijnt een limited edition publicatie die naast de fotowerken, ook te koop is. Dit is het eerste deel van een groter project.
“Verbinding is waar mijn werk altijd over gaat. In dit project vond ik dat in de gesprekken die ik had en in de vrouwen die me hun verhaal toevertrouwden.”
Over Marissa Splinter
Marissa Splinter (1992) is een kunstenaar uit Amsterdam, Nederland. Ze werkt met fotografie en film. In 2014 behaalde ze haar BA in Autonome Fotografie aan de Willem de Kooning Academie.
Als kind bladerde ze eindeloos door familiealbums. Hoe vaak ze de beelden ook zag, ze bleven haar telkens boeien. Marissa vulde haar dagboeken met woorden om haar ervaringen vast te leggen. Schuilde daarin al het verlangen om alledaagse momenten niet te vergeten, te herinneren, vast te leggen en deze momenten een blijvende plek te geven?
Tijdens haar afstudeerproject Pubermeisjes, waarin ze de kwetsbaarheid van pubermeisjes visueel voelbaar maakte, ontdekte ze dat echte verbinding ontstaat in persoonlijke, menselijke verhalen. In een wereld waarin alles maakbaar lijkt en iedereen snel wil gaan, zoekt zij naar het alledaagse, het stille, het echte. In latere projecten zoals How I Remember You en Oma verdiept ze dit thema verder. Ze onderzoekt hoe herinnering, nabijheid en vergankelijkheid zich verhouden tot beeld. Of het nu om mensen, architectuur of natuur gaat, steeds zoekt ze naar sporen van aanwezigheid, naar de plekken waar contact voelbaar blijft, ook als iemand of iets er niet meer is.
Marissa is gefascineerd door lichaamstaal en manieren waarop contact wordt gemaakt. Haar oog valt op hoe er contact wordt gemaakt tussen de schaduw van een boom en een gebouw. Ze observeert met warmte en aandacht en legt momenten vast die tijdloos, herkenbaar en tegelijk intiem zijn. Haar beelden ademen altijd een gevoel van verbinding tussen mensen, tussen licht en ruimte, en tussen architectuur en natuur die met elkaar in relatie staan.
Haar werk is een ode aan de liefde en warmte die schuilgaan in alledaagse momenten. Ze wil stilstaan, kijken en voelen, naar wat vaak onopgemerkt blijft. Haar beelden herinneren eraan dat verbinding overal aanwezig is, als we maar goed kijken.
